काठमाडौं । साफ च्याम्पियनसिप २०२३ मा त्यही त्यही भयो, जस्तो भारतले चाहेको थियो । भारतलाई लागेको थियो, साफ च्याम्पियनसिप प्रतियोगिताका रूपमा दक्षिण एसियाली देशमा मात्र सीमित हुनु हुन्न ।
दक्षिण एसियाली देशले मात्र खेल्दा भारतले आठ पल्ट यो प्रतियोगिता जितिसकेको थियो । त्यसको अर्थ भारतले यही प्रतियोगिता बारम्बार जित्नुको अर्थ नै के थियो र ? भारत पछिल्लो साफ च्याम्पियनसिपको विजेता पनि थियो ।
त्यो अर्थमा भारत दक्षिण एसियाली फुटबलको महाशक्ति थियो । त्यसैले प्रतियोगितामा आमन्त्रित टिमका रूपमा दुई देश भित्रिए, कुवेत र लेवनान । फेरि यसपल्टको प्रतियोगिता आफैमा भारतलाई छाडेर अन्यत्र हुने कुरा थियो ।
पालो पनि भारतको थिएन् । तर भारतमै भयो । प्रायोजकको इच्छा नै रहेछ, भारतमै हुनु पर्ने । यस्तोमा भारतले त्यस्तो सहर रोजेको थियो, जहाँ अन्य क्षेत्रका तुलनामा फुटबल बढी लोकप्रिय थियो, त्यो भनेको भयो, बेंगलुरु ।
आखिरमा कान्तिरभा रंगशालामा भएको प्रतियोगितामा भारत नै विजयी भयो । फाइनलमा भारतले कुवेतलाई टाइब्रेकरमा हराएको थियो । अझ सडन डेथमा, ५-४ ले । निर्धारित र अतिरिक्त समयको खेल १-१ को बराबरीमा थियो ।
अब भारतले शानले भन्न सक्नेछ, हामीले त्यस्तो साफ च्याम्पियनसिप पनि जित्यौं, जुन यसअघिका प्रतियोगिता भन्दा माथिल्लो स्तरको थियो ।
अनि यसमा दक्षिण एसियाली देशले मात्र खेलेका थिएनन्, पाहुना टिम पनि थिए । यी दुई पाहुना टिम पनि आफैमा बलिया थिए, किनभने उनीहरूले सेमिफाइनल यात्रा पनि तय गरेका थिए ।
पहिलो सेमिफाइनलमा कुवेतले बंगलादेशलाई हराएको थियो भने दोस्रोमा भारतले लेवनानलाई पन्छाएको थियो । भारतको त्यो जित पनि टाइब्रेकरमै सम्भव भएको थियो । यसको निर्धारित र अतिरिक्त समयको खेल गोलरहित बराबरीमा टुंगिएको थियो ।
यसपल्टको प्रतियोगितालाई भारतीय मिडियाले पनि राम्रै महत्त्व दिए । अझ भारतका पारम्परिक केही ठूला पत्रपत्रिकाले पनि ठूलै महत्त्व दिएर प्रतियोगिताका समाचार छापे ।
प्रतियोगिताको अन्त्यमा सबैले अनुभुत गरे, भारतीय फुटबलको स्तर धेरै हदसम्म बढेको छ । कम्तीमा दक्षिण एसियाका अन्य प्रतिद्वन्द्वी देश भन्दा धेरै माथि ।
कुनै समय भारत आफैमा एसियाको ठूलो फुटबल शक्ति थियो । उसले एसियाली खेलकुदको दुई संस्करणमा पुरुष फुटबलतर्फ स्वर्ण पदक जितेको थियो । अझ भारत एकपल्ट ओलम्पिकमा पुरुष फुटबलतर्फ सेमिफाइनल पनि पुगेको थियो ।
यतिमात्र होइन, भारतले एक पल्ट विश्वकप खेल्ने नै अवसर पाएको थियो, तर आर्थिक कारणले भारतले त्यो प्रतियोगिता भने खेलेन । भारत अब त्यही पुरानो दिनमै फर्कने प्रयासमा छ ।
त्यस्तोमा प्रश्न बन्छ, भारतीय फुटबल बलियो, तर कति बलियो ? यसको उत्तर केही हदसम्म कठिन छ, तर एक खाले अनुमान गरेर त्यसको सार भने खिच्न सकिन्छ ।
एसियाली फुटबलमा दक्षिण कोरिया र जापान, अनि इरान र साउदी अरेबिया त महाशक्ति नै भए । त्यसपछि अरबका केही देश आउँछन्, सँगसँगै पूर्वी एसियाका केही देश । सम्भवतः भारत यही दोस्रो स्तरमा पुगेको छ ।
त्यसको अर्थ के भन्दा अब भारतले कुवेत जस्तो विश्वकप खेलेको अनुभव भएका देशलाई पनि हराउने भइसहेको छ । त्यसको अर्थ भारतको फुटबल स्तर बढेको हो भन्ने नै त हो ।
धेरै होइन्, दस वर्ष अगाडिसम्म भारत कुवेतसँग १० गोल जत्तिको अन्तरले हार्ने टिम थियो, अब यही भारतले कुवेतलाई हराउने भयो । यस्तोमा के पनि तय भएको छ भने बाँकी दक्षिण एसियाली देशलाई भारतको चुनौती सामना गर्न अब गाह्रो हुनेछ ।
