काठमाडौं । नेपालमा राफेल नाडालका प्रशंसक कति होलान् ? अझ भनौं, हाम्रोतिर टेनिसको मज्जा लिने दर्शन कति होलान् ? यी प्रश्नको उत्तर गाह्रो छ । तर एउटा तथ्य निश्चित छ, जतिले टेनिस हेर्छन्, तिनले यी स्पेनी खेलाडीलाई मन पराएकै हुनुपर्छ, कुनै न कुनै रूपमा । हाम्रोमा मात्र होइन, यिनी पूरा विश्वमै उत्तिकै मन पराइन्छ ।
यिनै स्पेनिस महान खेलाडी नाडालले भर्खर टेनिसबाट संन्यास लिएका छन् । अब उनी कोर्टमा दोहोरिएर देखा पर्ने छैनन् । यस्तोमा भन्न सुरु भएको छ, अब अन्तर्राष्ट्रिय टेनिस त्यस्तो रहने छैन, जस्तो पछिल्लो दुई दशक जतिको समय थियो । किन त ? किनभन्दा अब नाडाल त्यसमा हुने छैनन् । यत्तिकैले बुझ्न सकिन्छ, नाडाल कत्तिको खेलाडी हुन् भनेर ।
खास कुरा यस्तो हो । यो पुस्ताका जति पनि टेनिस प्रशंसक छन्, ती असाध्यै भाग्यमानी छन् । किनभने तिनले एकै समय तीन महान खेलाडीको खेल हेर्न पाए । ती हुन्, नाडालसँग स्विट्जरल्यान्डका रोजर फेडेरर र सर्वियाका नोभाक जोकोभिच । फेडेररले यसअघि नै संन्यास लिइसके । अब नाडालले नखेल्ने भएका छन् । अब जोकोभिच मात्रै छन् । यिनीहरूलाई ‘बिग थ्री’ पनि भनिन्थ्यो ।
उनी भन्थे, ‘मलाई सबैभन्दा मनपर्ने भनेकै टेनिस हो । मैले यही खेल खेल्न पाएँ, त्यसैले भाग्यमानी भएँ । काम त सबैले गरिरहेकै हुन्छ । मलाई भविष्यमा एउटा सज्जन भनेर चिने पुग्छ, त्यो पनि स्पेनको मार्लोकाको एउटा गाउँको ठिटो ।’
पछिल्लो दुई दशक साँच्चै यिनै तीन खेलाडीले भएभरका सबै उपाधि जितेका छन् । अप्रत्यारिलो तरिकाले ग्रान्ड स्लामहरू लगातार जितेका छन् । अब त्यस्तो दिन चाँडै आउने छ, जतिबेला जोकोभिचले पनि खेल्न छाड्ने छन् । त्यसपछि एउटा युगकै अन्त्य हुनेछ । नाडालले ठीकै भनेका छन्, ‘जे–जतिको सुरुआत हुन्छ, त्यसको एकदिन अन्त्य पनि हुनुपर्छ ।’
‘मलाई टेनिस कहाँ मन पर्न छाडेको हो र ? सके त म खेलिरहन्थें, तर अब त शरीरले पनि दिएन,’ उनी भन्थे । उनी अहिले ३८ वर्षका भए ।
पछिल्ला केही वर्ष उनी चोटको समस्याबाट लगातार गुज्रिइरहेका थिए । विशेषतः घुँडाको चोटले । उनले कुल २२ ग्रान्ड स्लाम जिते । यसमध्ये १४ फ्रेन्च ओपन मात्रै रहे । उनी रोलान्ड ग्यारोसमा बिरलै पराजित हुन्थे ।
उनले सबैभन्दा पहिले सन् २००५ मा फ्रेन्च ओपन जितेका थिए । त्यसलाई सन् २०२२ मा अन्तिम पटक दोहो¥याराए । त्यसैले त हो, नाडाललाई भन्ने गरेको ‘किङ अफ क्ले’ । यसको अर्थ यो होइन कि उनी अरूतिर चम्केनन् । उनले अस्ट्रेलियन ओपन, विम्बल्डन र युएस ओपन पनि जिते । भनेपछि उनी जुनसुकै कोर्टमा खेल्न माहिर थिए, चाहे त्यो घाँसेकोर्ट होस् वा हार्डकोर्ट ।
उनलाई धेरैले मन पराउनु पछाडि उनको भलाद्मीपन पनि उत्तिकै जिम्मेवार थियो । नाडाल कस्ता थिए, उनको यो भनाइले पुष्टि गर्छ । उनी भन्थे, ‘मलाई सबैभन्दा मनपर्ने भनेकै टेनिस हो । मैले यही खेल खेल्न पाएँ, त्यसैले भाग्यमानी भएँ । काम त सबैले गरिरहेकै हुन्छ । मलाई भविष्यमा एउटा सज्जन भनेर चिने पुग्छ, त्यो पनि स्पेनको मार्लोकाको एउटा गाउँको ठिटो ।’
हामीले पनि नाडालको खेललाई ‘मिस’ गर्नेछौं । तर भन्नैपर्छ, साधुवाद मिस्टर नाडाल ।
