इतिहास भनेपछि सबैभन्दा पहिले पुरानै कुरा । कुनै समय नेपाली फुटबलको सबैभन्दा ठूलो प्रतियोगिता थियो बर्थडे कप । वर्ष ०३० देखि सुरु भएको यो प्रतियोगिता ०६२ सम्म चल्यो । राजतन्त्र ढलेसँगै यो प्रतियोगिता स्वयं विलिन भयो ।
तर यससँग जोडिएका सम्झना कहिले पनि मेटिने छैनन् । २०३४ सालदेखि ०३८ सम्मका पाँच संस्करणका फाइनलमा उही दुई टिम भिडेका थिए । यसले पस्केको सनसनी आफैंमा साँच्चै गजब नै थियो ।
ती दुई टिम थिए पुलिस र थिम्पु-११ । पाँच फाइनलमध्ये तीनमा पुलिस विजयी रह्यो, दुईमा थिम्पु-११ । थिम्पु-११ भनेपछि भनिरहनुपरेन । यो भुटानी टिम थियो । काठमाडौंमा भुटानी टिमको ‘क्रेज’ नै बेग्लै थियो । भुटानी टिम प्रायः काठमाडौंमा छँदा गणबहाल छेउछाउको होटलमा बस्थ्यो । विश्वास नहुन सक्छ, ती भुटानी खेलाडीको एक झल्को पाउन होटलको छेउछाउ नेपाली फुटबलप्रेमीहरूको बाक्लो आउजाउ हुन्थ्यो ।
थिम्पु-११ का एक प्रमुख खेलाडी थिए, खरे बस्नेत । पछि उनी भुटानी फुटबल संघको माथिल्लो नेतृत्वम्म पनि पुगेका थिए । अचेल उनी अमेरिकातिर छन् । इतिहासलाई छाडेर वर्तमानमा फर्कने हो भने एउटा भुटानी टिम अहिले नेपालमै छ । उसले पोखरामा भइरहेको आहा-रारा पोखरा गोल्डकप फुटबल प्रतियोगिता खेलिरहेको छ । त्यतिमात्र कहाँ हो र ? टिम त फाइनल पुगिसकेको छ ।
फाइनल शनिबार हुनेछ । उपाधिको भिडन्तमा भुटानी युथले सामना गर्नेछ संकटा क्लबको । एउटा कल्पना के इतिहास दोहोरिन्छ त ?
भुटानमा दुई दशकअगाडि सुरु भएको राजनीतिक परिवर्तन र त्यसले गरेको थिचोमिचोबीच धेरै नेपालीभाषीले भुटान छाडेका थिए । धेरै दुःखपीडा भोगेर केही भुटानी अमेरिका पुगेका छन् । उतैका पनि भइसके । खरे बस्नेत पनि अमेरिकी भइसके होलान् । तर, आफ्नो देश र भाषा कोही कसैले कसरी बिर्सन सक्छ र ? धेरै सुन्न पाइन्छ, शरीर त अमेरिकामा छ, तर मन भने भुटानमै छ, कहींकतै । सायद अब ती पुराना दिन फर्कने छैनन्, ती इतिहासमै बिलाए ।
तर, त्यससँग कुनै न कुनै रूपमा जोडिने इच्छा त हुँदो हो । हुँदो हो मात्र होइन, हुन्छ नै । त्यसकै एउटा सानो तर मीठो रूप हो, भुटानी युथको आहा-रारामा सहभागिता । टिमको पूरा नाम हो, भुटनिज युथ स्पोर्ट्स क्लब अर्थात छोटकरीमा ‘बीवाइएससी’ । यो क्लब हो अमेरिकामा बस्ने भुटानीहरूको । पोहोर पनि यो टिम पोखरा आएको थियो ।
यसपल्ट उसले पोखरामा मात्र होइन, अन्यत्र पनि खेलेको छ । विशेषतः झापाको भुटानी सिविरमा । झापामा दुई प्रतियोगिता खेलेर टोली पोखरा पुगेको हो । एउटामा त उपाधि नै जितेको छ ।
यसका संस्थापकमध्ये एक हुन्, जय हुमागाईं । उनी १७ वर्ष झापामा शरणार्थी जीवन बिताएर अमेरिका लागे । उनका आफ्नो व्यक्तिगत कथा छन् । तर हामीलाई धेरै चासो उनीसँग जोडिएको फुटबलकै त हो । सन् २०१० तिर यस क्लबको स्थापना भएको थियो । त्यसलाई माया गर्ने र सहयोग गर्नेमा भुटानीमात्र छैनन्, अमेरिकामा रहेका नेपाली पनि छन् । टिमका केही खेलाडी नेपाली नै छन् । टिमलाई अझ बलियो बनाउन चाहन्छन् उनीहरू ।
उनीहरू करोडौं रुपैयाँ खर्च गरेर नेपाल आएका छन् । मात्र फुटबल खेल्ने निहुँमा । अनि फुटबलकै माध्यमबाट नेपालीसँगको सम्बन्ध सुधार्न र विस्तार गर्न चाहन्छन् । यो पनि त गजब छ । इतिहास दोहोरिने भनेकै त्यही हो । आजभन्दा केही नभए पनि चार दशक जति अगाडि थिम्पु-११ ले ल्याउने जुन रौनक छ, त्यो अहिलेको भुटानी युथले फर्काउन सक्छ । विश्वास गरौं, यो टिमले एकपल्ट मात्र होइन, धेरैपल्ट पोखरामा फाइनल खेल्नेछ । अनि पोखरामात्र होइन धेरै प्रतियोगितामा उसको सहभागिता देख्न पाइने छ ।
