काठमाडौं । ढाका जानु अगाडि हामीले साढे एक महिना जति प्रशिक्षण गरेका थियौं । त्यसअगाडि पनि राष्ट्रिय टिमका लागि भनेर प्रशिक्षण भइरहेको थियो । त्यसैले प्रशिक्षण पर्याप्त नै रह्यो, किनभने सबै गर्दा समय तीन महिना जति पुगेको थियो । त्यतिबेला २४-२५ वर्षको थिएँ । उमेरकै कारण खेलाडीसँग मेरो कहिले पनि समस्या भएन । मलाई लाग्छ, एक दुई खेलाडीमात्रै मभन्दा बढी उमेरका थिए ।
हाम्रो टिमका सबैभन्दा उत्कृष्ट खेलाडी नरकाजी गुरुङ थिए । उनी खासमा पोखराका थिए, तर फुटबल खेल्न देहरादुन गएका थिए । उनले देहरादुनमै हुर्केर त्यहाँकै आर्मीमा फुटबल खेल्न सिके । उनी अगाडि खेल्थे । नेपाली फुटबलले पाएका अहिलेसम्मकै उत्कृष्ट खेलाडीमा उनको पनि नाम आउँछ । सायद अनुशासनमा केही कमजोरी थियो, अब त उनी पनि रहेनन् ।त्यो समय व्यावसायिक फुटबलको चलन थिएन । त्यसैले खेलाडीको आम्दानी भने राम्रो हुन्नथ्यो । तर खेलाडीको आतिथ्य सत्कार भने राम्रोसँग हुन्थ्यो । त्यसले पनि खेलाडीको व्यक्तिगत जीवन र अनुशासनमा बाधा पुगेको थियो । हामीले केही खेलाडीलाई जागिर दिने प्रयास पनि गरेका थियो, तर खेलाडीले पाउने जागिरका तनखा उनीहरूलाई पुग्ने पनि थिएन ।
ढाकामा त्यो बेला पत्रपत्रिकाको प्रकासन राम्रै हुन्थ्यो र तिनीहरूले नेपालको प्रदर्शनबारे राम्रोसँग लेखेका थिए।
खेलाडीलाई आर्थिक रूपमा बलियो बनाउनुपर्छ भन्ने सोच पनि विकास भइसकेको थिएन । मेरो आफ्नो स्थिति पनि कसैलाई राम्रो जागिर मिलाउन सक्ने थिएन । फेरि कसैले मैले जागिर दिलाइदियो भन्ने पनि थिएनन् । टिमका अर्का सदस्य हीराकाजी पनि उत्तिकै राम्रा खेलाडी थिए मिडफिल्डका । टिमका मुख्य त नर शमशेर नै भए, त्यस बाहेक टिमको व्यवस्थापनमा मुरुद्दिन थिए ।
उनी बागबजारका हुन् । त्यो समयको नेपाली फुटबलबारे चर्चा गर्दा उनको नाम आइहाल्छ । उनी फुटबल भनेपछि हुरुक्कै हुने खालमा थिए । कतिसम्म भने फुटबलमा जे काम पाए पनि खुसी हुन्थे । हामी विमानबाटै ढाका पुगेका थियौं । मलाई अहिले खासै धेरै सम्झना भएन, हामीले दुई खेल खेलेको हुनुपर्छ । यसबारे पनि ठोस इतिहास अगाडि आएको भए अझ राम्रो हुनथ्यो ।
हाम्रो खेललाई धेरैले मन पराए । त्यहाँको मिडियाले लेखेको थियो, नेपालले आधुनिक फुटबल खेल्यो भनेर । हाम्रो टिममा समस्या भनेको अनुभवको कमी थियो । त्यो बेलाको बंगलादेशमा मुसा नामका स्टार खेलाडी थिए, भारतको कोलकातामा गएर पनि व्यावसायिक फुटबल खेलेका थिए उनले । हाम्रा गोलरक्षक विष्णुगोपाल श्रेष्ठको उचाइ धेरै थिएन, त्यसको फाइदा उठाएर विपक्षीले गोल गरेको थियो ।
हामीले ढाकामा खेलेको रंगशाला निकै ठूलो थियो । यस्तो रंगशाला हामीले यसअघि देखेकै थिएनौं ।
ढाकामा त्यो बेला पत्रपत्रिकाको प्रकासन राम्रै हुन्थ्यो र तिनीहरूले नेपालको प्रदर्शनबारे राम्रोसँग लेखेका थिए । उनीहरूले हाम्रो खुबै तारिफ गरेको थिए। नेपालको छोटो र लामो पास राम्रो भएको र नेपालले बलमाथि राम्रो नियन्त्रण गरेर खेलेको भनेर लेखेको थियो । मलाई लाग्छ, हाम्रो ढाका यात्राबारे त्यतिबेलाका नेपाली मिडियाले भने केही पनि लेखेको थिएन ।
यता, ढाकामा भने हाम्रो रेडियोले अन्तर्वार्ता पनि लिएको थियो, नर शमशेर र मेरो । ढाका बसाइको अनुभव भने असाध्यै राम्रो रह्यो । हाम्रा लागि यो जीवनमा एकपल्ट आउने अनुभव थियो । हामीले ढाकामा खेलेको रंगशाला निकै ठूलो थियो । यस्तो रंगशाला हामीले यसअघि देखेकै थिएनौं । त्यो खासमा क्रिकेटको स्टेडियम थियो । त्यहाँ फुटबल पनि हुन्थ्यो । त्यसरी नै बनाइएको थियो ।
सुविधा पनि राम्रै थियो, विशेषतः फुटबल व्यवस्थापनको । त्यही बेला रंगशालामा एउटा समर्थक प्रवेश गर्नेबित्तिकै कुल दर्शक यति भयो भनेर सूचना आइसक्थ्यो । त्यति मात्र होइन, खेलकै क्रममा टिकटबाट यति आम्दानी भयो भनेर सूचना आउँथ्यो । त्यो बेलाको तत्कालीन पूर्वी पाकिस्तानको फुटबल आफैंमा राम्रो थियो । सबै खेलाडी त्यही बेला व्यावसायिक भइसकेका थिए । (क्रमशः)
