काठमाडौं । एक वर्षअगाडि नै समाचार आइसकेको थियो, स्वेन गोरान एरिक्सन लाई त क्यान्सर छ । त्यो पनि डरलाग्दो प्यान्क्रियाटिक क्यान्सर । भनेपछि अब उनी धेरै बाँच्दैनन् । धेरै भए एक वर्ष । यस्तोमा यसै साता समाचार आयो, यी इङ्ल्यान्डका पूर्वव्यवस्थापक रहेनन् । सबैले उनलाई सम्झे । इङ्लिस फुटबल मनपराउनेले त उनी छुटाउनै नहुने नाम हो । उनी इङ्लिस टिम सम्हाल्ने पहिलो विदेशी प्रशिक्षक थिए । समय थियो, सन् २००१ देखि २००६ ।
अहिले यहाँ चर्चा गर्न लागेको उनको फुटबलको योगदानबारे होइन । एउटा तथ्य भने तय छ, उनी असाध्यै माथिल्लो दर्जाका प्रशिक्षक हुन् । उनले आफ्नो खेलजीवनमा धेरै क्लब सम्हाले । केही नभए पनि १८ उपाधि जितेका छन् । उनको नेतृत्वमा विश्व फुटबलमा इङ्ल्यान्डको प्रदर्शन पनि माथिल्लो स्तरकै रह्यो । जम्माजम्मी २७ वर्षको उमेरदेखि उनले प्रशिक्षक जीवन सुरु गरेका थिए । सक्दो समयसम्म त्यसलाई कायम राखे । निधन हुँदा उनी ७६ वर्षका थिए ।
उनको जीवनकै अन्तिम एक वर्षजतिको समय अविश्वसनीय रह्यो । खुसी खुसीले बाँचे । यसबीच उनले आफूले सम्हालेका अधिकांश क्लब घुमे । त्यहाँका समर्थकसँग भलाकुसारी पनि गरे । विशेषतः लाजियो र साम्पडोरियामा उनको भ्रमण असाध्यै मन पराइयो । मार्चमै मात्र उनी लिभरपुल पनि गए । उनको सबैभन्दा प्रिय क्लब हो, लिभरपुल । तर, उनले यही क्लब भने सम्हाल्न पाएनन् । लिभरपुल र अयाक्सका भेट्रान खेलाडीबीचको एउटा खेलमा उनलाई सम्मानस्वरूप प्रशिक्षक बनाइयो ।
एरिक्सनले बेन्फिका, रोमा, फियोरेन्टिना, म्यानचेस्टर सिटी, लेस्टर सिटीदेखि मेक्सिको, आइभोरी कोस्ट र फिलिपिनी राष्ट्रिय टिम पनि हेरेका छन् ।
यसरी उनी लिभरपुलका प्रशिक्षक पनि भए र आफूलाई धन्य माने । त्यही अवसरमा उनले भनेका थिए, ‘मैले राम्रै जीवन पाएँ । म मात्र होइन, हामी सबैलाई आफ्नो मृत्युबारे डर हुने रहेछ । आखिरमा यही विन्दुमा जीवन समाप्त हुने रहेछ । तर, जीवन भनेकै मृत्यु पनि त रहेछ । सबैले यसलाई स्वीकार्नैपर्छ ।’
निधनको समाचार आएपछि धेरैभन्दा धेरैले उनलाई सम्झनुको कारण पनि छ । त्यो हो, उनको व्यक्तित्व । उनी असाध्यै भलाद्मी थिए, ‘ट्र्यु जेन्टलम्यान’ ।
एरिक्सनले बेन्फिका, रोमा, फियोरेन्टिना, म्यानचेस्टर सिटी, लेस्टर सिटीदेखि मेक्सिको, आइभोरी कोस्ट र फिलिपिनी राष्ट्रिय टिम पनि हेरेका छन् । आफ्नो मृत्युको तयारी गरिरहेका एरिक्सनले यत्तिको भन्ने बहादुरी पनि देखाए, ‘मलाई विश्वास छ, मेरो मृत्युपछि मलाई यो त भलाद्मी थियो भनोस । मलाई थाहा छ, सबैले मलाई यस्तो भन्ने पनि छैनन् । कम्तीमा मलाई सबैले यो मान्छे सकारात्मक थियो भनेर सम्झोस् । जसले आफूले सक्दो भने गरेका थिए ।’
परिवारका अनुसार एरिक्सनले मृत्यु आत्मसात् गरेको क्षण पनि शान्त थियो । उनले बहादुरीपूर्वक रोगसँग लडे । डरलाग्दो रोगलाई पनि उनले सहर्ष स्वीकारे । उनको अन्तिम सन्देश थियो, ‘कसैले पनि मेरो मृत्युमा दुःख नमान्नु । बरू सकिन्छ भने हाँस्नु । सबैलाई म धन्यवाद नै भन्न चाहन्छु । प्रशिक्षक, खेलाडी, समर्थक सबैलाई । मेरो यात्रा वास्तवमै अद्वितीय रह्यो । आफ्नो ध्यान राख्नु । आफ्नो जीवनबारे सचेत रहनु । सुखले बाँच्नु । म बिदा चाहन्छु ।’
